درس شصت و سوم و شصت و چهارم بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و صلّى اللّه على محمّد و آله الطّاهرين ، و لعنة الله على أعدائهم اجمعين من الآن إلى قيام يوم الدّين ، و لا حول و لا قوّة إلّا بالله العلىّ العظيم .
[ كيفيَّت ارتباط ولائى خداوند با مؤمن ]
قال اللّه الحكيم فى كتابه الكريم :
أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ * الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ * لَهُمُ الْبُشْرى فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ لا تَبْدِيلَ لِكَلِماتِ اللَّهِ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
« 1 » .
« آگاه باش كه : هيچگونه ترس و وحشتى براى اولياى خدا نيست ، و هيچوقت ايشان غصّهدار و اندوهگين نمىشوند . اولياى خدا ، آنانند كه ايمان آوردهاند ، و قبل از آن اينچنين بودهاند كه با تقوى عمل مىكردهاند .
از براى آنان است بشارت در زندگى و حيات دنيا و در آخرت ، هيچ گونه تغيير و تبديلى براى كلمات خدا نيست ، اين است فوز و بهرهيابى و پيروزى عظيم » .
در اين آيات به قرينهء تفسير أولياء الله به جملهء الّذين آمنوا و كانوا يتّقون ، مىيابيم كه ولايت الهيّه به مجرّد ايمان بدوى تحقّق نمىپذيرد ، بلكه ايمانى است بعد از طىّ مدارج تقوى و عمل صالح ، و بنابر اين يك نوع ايمان قوىّ و شديدى است كه پس از ايمان اوّلى و پس از عمل بر طبق آن ، و ملازمت تقوى و عمل صالح در مدّت مديدى حاصل مىشود . در اثر ايمان و استدامهء آن با عمل
هامش
( 1 ) - سورهء يونس : 10 - آيه 62 تا 64 .