صِراطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ
« 1 »
« كسانى كه علم و معرفت الهى به آنان داده شده به قرآنى كه خدا بر تو نازل كرده است به حقّ مىنگرند ، و مىبينند كه اوست حقّ محض و به سوى راه خداى عزيز و پسنديده مردم را هدايت مىنمايد . »
بنابر اين هيچگاه خداوند امر به باطل يا امر به متابعت از ظلم و معصيت نمىنمايد يا دعوت به پيروى از غير حقّ نمىكند .
أُولواالامر كه در آيه مباركه فوق بدون قيد و شرط اطاعت آنها لازم شمرده شده است تحقيقاً پيروى از آنان پيروى از حقّ بوده و الّا اين امر و دعوت ، بر خلاف ناموس كلّى الهى مىشود . و لذا مراد از آنها حتما بايد معصومينى بوده باشند كه فعل و قول و سيره و سنت آنها حقّ باشد .
بسيارى از اهل تسنّن بلكه غالب آنها بلكه همهء آنها گويند كه أُولواالامر لازم نيست معصوم بوده باشند بلكه با انتخاب اكثريّت يا با بيعت اهل حلّ و عقد مىتوان امّامى را انتخاب نمود و به مفاد آيه مباركه اطاعت از او واجب مىشود . اين نظريه بر خلاف اساس قرآن و تشريع شريعت حقّ و مبناى دين مبين است ، زيرا امام داراى احوال و ملكات نفسيهاى است كه غير از خداى علّام الغيوب و داناى سرائر و پنهانىها را از آن اطّلاعى نيست مانند عصمت و پاكى روح و قداست باطن و نَزاهتى كه با ذات امام توأم بوده و او را از هر گونه قول يا فعل غير حقّى مصون مىدارد و از اهواء و شهوات بر كنار مىكند ، و مانند علم و دانشى كه با وجود آن چيزى بر او مجهول نمىماند و بسيارى ديگر از صفات روحيهء دقيق و لطيفى كه از آن به خارج اثرى مشاهده نمىشود مگر جزئياتى ، و به دست آوردن آن ملكات از اين پديدههاى جزئى و ترشحات خارجى بسيار مشكل است .
وَ رَبُّكَ يَعْلَمُ ما تُكِنُّ صُدُورُهُمْ وَ ما يُعْلِنُونَ
« 2 »
.
« و خداى تو مىداند آنچه را كه دلهاى مردم مخفى مىكند و آنچه را كه آشكار مىنمايد . »
اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ
« 3 »
« و خدا داناتر است كه رسالت خود را در كجا قرار دهد . »
هامش
( 1 ) سباء : 34 - آيه 6 .
( 2 ) سوره قصص : 28 - آيه 69 .
( 3 ) سوره انعام : 6 - آيه 124 .