خداوند آسمانها و زمين و آنچه را كه ميان آن دو است ، جز به حق و تا هنگامى معين نيافريده است . »
« اجل » در اصطلاح قرآن ، همان مدت معينى است كه براى حيات واستمرار وبقاى موجودى در نظر گرفته شده و « مسمى » به معناى ناميده و معين شده ، يعنى اجلى كه خداوند براى آنها معين كرده است ؛ بنابر محدوديتى كه آفرينش منظومهء شمسى وحركت آفتاب و ماه دارد ، در آيهء مورد بحث مىفرمايد :
« كُلٌّ يَجْرِى إِلى أَجَلٍ مُسَمّىً » ؛
يعنى همهء آنها تا وقت معينى در حال جريان و گردش هستند .
البته گردش خورشيد در اين آيه ، منافاتى با مركز بودن آن ، نسبت به سيارات ندارد ، زيرا آفتاب با حفظ اين موقعيت ، علاوه بر حركت وضعى با مجموع سيارات واقمار خود به سوى نقطهء نامعلومى در سير و گردش است ودانشمندان مىگويند : مثل خورشيد در حركات دسته جمعى بسان مادرى است كه در يك بيابان غير متناهى دست فرزندان خود را گرفته و بدون در نظر گرفتن پناهگاه معينى در حركت و گردش باشد .
بنابراين ، مقصود از ثبات خورشيد ، اين است كه وضع او با تمام سياراتى كه دور او مىگردند ، دگرگون نمىشود وپيوسته ثابت است و اين ، مانع از آن نيست كه خود خورشيد همراه آنها حركت كند .
مربى نمونه (تفسير سوره لقمان) (فارسى) — صفحة 247
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٢٤٧