دقيق خود ، دال وگواه به علم وقدرت بىپايان خالق خود باشد ، دراين صورت بايد آن را « كلمه » گفت ؛ بر اين اساس ، موجودات جهان هستى كلمات خداوند بزرگ است ، زيرا سازمان وجودى هر ممكن از قدرتى عظيم حكايت مىنمايد . سازمان پيچيدهء يك سلول ، نظام شگفت انگيز جانداران ، ساختمان زيباى گلها ، عظمت و بزرگى سحابيها وكهكشانها ، جانداران بيشمار درياها وسازمان مرموز هرانسانى ، حاكى از عظمت وقدرت بىپايان اوست ، گويا هر كدام با زبان تكوينى ، از قدرت وعلم وجمال وجلال او سخن مىگويند .
قرآن در سورهء نساء ( آيهء 171 ) و همچنين در سورهء آل عمران ( آيههاى 39 و 45 ) حضرت مسيح را « كلمة الله » خوانده است ؛ چنان كه فرموده :
« إِنَّما المَسِيحُ عِيسى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَكَلِمَتُهُ ؛
عيسى بن مريم پيامبر خدا و كلمه اواست . »
اميرمؤمنان مىفرمايد :
« يَقُولُ لِمَنْ أَرادَ كَوْنَهُ كُنْ فَيكُونُ لابِصَوتٍ يَقْرَعُ وَلابِنِداءٍ يُسْمَعُ وَإِنَّما كَلامُهُ سُبحانَهُ فِعلٌ مِنْهُ » « 1 » ؛
يعنى اين كه مىگويند : خداوند به موجودات مىگويد باش ، آنها فوراً موجود مىشوند ، نه به اين معناست كه در اين ميان ، صدا وآهنگ در كار
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خ 186 .