شخصيتهاى بشرى را مىپرستند ومعتقدند كه بر اثر عبادتِ اين اشكال وتمثالها ، خود اجرام و روح آنها ، آنان را يارى مىنمايند . وى اين مطلب را پسنديد و از آنها تقاضاى بت كرد و آنان بت « هبل » وبتهايى به نام « اساف » و « نائله » را كه به صورت دو جوان زيبا يا به شكل زن و شوهر بود ، به وى دادند واو آنها را در خانه خدا ( كعبه ) جاى داد و مردم را به عبادت آنها دعوت كرد و اين دعوت ، كه با روح جهل ونادانى بشر توأم و با روح خضوع در برابر نيروى ما فوق كاملًا وفق مىداد ، رواج كامل پيدا كرد .
روزى كه پيامبر مبعوث شد ، عقيدهء آنان اين بود كه بتان معبودند نه خالق ، شفيع ومقربند ، نه آفريدگار جهان ولذا قرآن در رد آنان چنين مىگويد : « اين بتان مانند شما بندگانند و اين بتها نه شما را مىتوانند يارى كنند و نه خود را » « 1 » و در آيهء دوم مورد بحث در پاسخ آنها چنين مىگويد :
« لِلَّهِ ما فِى السَّمواتِ وَالأَرضِ ؛
آنچه در آسمانها و زمين است ، از آن خداست . »
او شايسته پرستش است ، يعنى اين اجرام آسمانى وزمينى بسان شما مخلوقند و بر شما برترى ندارند وپرستش آنها باعث تقرب نيست .
اين حقيقت ، كه بتها معبود بودند ، نه خالق ، در قرآن
هامش
( 1 ) . اعراف ( 7 ) آيهء 194 و 197 .