نخواهد رسيد ، چون هر كار مشروعى ، به جز امر به معروف ، نتيجهء آن ، جزئى وعايد خود انسان است ، زيرا افضل اعمال به حكم عقل و نقل ، همان ايمان به خداوند وپرستش ( نماز ) اوست ، ولى نتيجهء ايمان ، فقط و فقط ، مربوط به خود شخص ايمان آورنده است وشخص مؤمن در پرتو ايمان ، سعادتمند واصلاح مىشوند ؛ در حقيقت ، ايمان و ساير اعمال بدنى ، مانند نماز و حج ، موجى در اجتماع از نظر اصلاح ايجاد مىنمايد ، اما موجى بسيار كوچك كه از حدود يك فرد تجاوز نمىنمايد ، از اين نظر بايد گفت : ايمان به خداوند از نظر اعمال فردى با فضيلتترين عمل است نه از نظرهاى ديگر ، ولى امر به معروف ومبارزه با گناه وفداكارى در طريق اصلاح جامعه موجى بسيار بزرگتر از ايمان در اجتماع به وجود مىآورد ، گاهى يك جامعه را از لب پرتگاه سقوط نجات مىبخشد ، گاهى در سايهء نظارت ملى يك فرد ، جمعيتهاى بزرگى از خطرهاى مادى وضررهاى معنوى مستخلص مىشوند .
گاهى يك رهبرى سياسى ، يك راهنماى مذهبى ، يك دلسوزى نوعدوست ، با نظارتهاى پىگير ، مبارزههاى ريشهدار ودعوتها وراهنماييهاى سودمند ، يك ملت چند ميليونى را از ناكاميها ومحروميتها ، از سيه روزى وتيرهبختى ، نجات مىدهد .
شاهد گفتار ما آزاديهايى است كه از ملل استعمار زده وزجرديدهء افريقا ، پاكستان وهندوستان در سايه فداكارى يك اقليت ناچيز به دست آوردهاند .
مربى نمونه (تفسير سوره لقمان) (فارسى) — صفحة 185
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٨٥