مسلمانى حق ندارد در برابر گناه وخطا سكوت كند و مهر خاموشى بر دهان بزند .
اسلام به قدرى به اين مطلب اهميت داده كه شخصيت وارزش هر ملتى را در سايهء مبارزه با فساد دانسته است ، ملتى كه در اجراى قوانين ، دقت كامل به عمل آورد ، در برابر گناه وطغيان يك فرد و يا يك جمعيت ، سكوت اختيار نكند ؛ قرآن اين حقيقت ( شخصيت از آن ملتى است كه با فساد مبارزه نمايد ) را در آيهء زير بيان فرموده است :
« كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنّاسِ تَأْمُرُونَ بِالمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ المُنْكَرِ « 1 » ؛
شما در ميان ملتها در صورتى بهترين ملت وامت هستيد كه مردم را به نيكى دعوت كنيد و از كارهاى زشت باز داريد . »
اسلام به اندازهاى به اين مسألهء حياتى اهميت داده كه كسانى را كه از اين اصل مسلم و حق مشروع خود بر اثر سستى وتنبلى و يا علل ديگر ، استفاده نمى نمايند ، مردگان زنده نما خوانده است وچنين فرمود :
« ذَلكَ مَيِّتُ الأَحياءِ ؛ « 2 »
او ( عالم ) مرده زنده نماست » زيرا يك چنين فرد يا جمعيت بسان مرده از حق مسلم فردى واجتماعى استفاده ننموده و از حقوق خود دفاع نمىكنند و در برابر عصيان وطغيان ديگران كه به طور مسلم ، دود آن به چشم آنها نيز
هامش
( 1 ) . آل عمران ( 3 ) آيهء 110 .
( 2 ) . نهج البلاغه ، خ 87 .