تقرب به خدا بپرستد .
بنابراين ، بوسيدن ضريح به عنوان احترام از كسى كه آن جا دفن شده و يا خواندن زيارت و گفتن جملههايى كه حاكى از مقام بلند او باشد ، و يا تعمير نقطهاى كه بدن پاك مردان جانباز الهى در آنجا به خاك سپرده شده است ، و يا حاجت خواهى از خدا در كنار قبر آنان ، و يا خواستن شفيع بودن آنان در نزد خدا ، كوچكترين ارتباطى به شرك ندارد ؛ يعنى از نظر شرك نمىتوان اينها را از مصاديق شرك دانست ، زيرا مشرك به طورى كه اجمالًا گفته شد ، كسى است كه به يكى از سه مطلب فوق ملتزم گردد ، و كسى از مسلمانان نه يكى از پيشوايان دينى را خدا مىداند ، و نه كسى آنها را به عنوان معبود ومقربْ پرستش مىكند ، و نه براى آنها استقلالى در امور و انجام دادن كارى قائل است ، بلكه همهء مسلمانان به احتياج ونيازمندى آنان در تمام شؤون زندگى ، اعتراف و اقرار صريح دارند .
شگفت آور استدلالى است كه برخى از وهابيها در اين مورد دارند ؛ آنان مىگويند : در شدايد ومصائب وحوايج نبايد جز خدا را خواند ، زيرا قرآن مجيد دستور مىدهد :
« وَأَنَّ المَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً « 1 » ؛
مراكز سجده [ و يا معابد ] مال خداست ، هرگز نبايد همراه خدا ديگرى را خواند . »
هامش
( 1 ) . جن ( 72 ) آيهء 18 .