و براى رساندن اين مطلب ( كه از دنيا بايد به صورت وسيله ، بهرهبردارى نمود نه هدف ) پس از نكوهش زندگى دنيا و تقسيم آن به ادوار پنجگانه ، بلافاصله در آيهء بعدى ( آيهء 21 ) تذكر مىدهد كه انسان مىتواند در پرتو اين وسيله ، حيات بهشتى را به دست آورد ؛ بهشتى كه گنجايش آن به اندازهء گنجايش « 1 » آسمانها و زمين است و براى كسانى آماده شده كه دنيا را از آن نظر بخواهند كه مىتواند وسيلهء سعادت در اين جهان و جهان ديگر باشد .
وسعت بهشت
اطلاعات ما از گنجايش آسمانها و زمين كه قرآن كريم مىفرمايد وسعت بهشت به اندازهء وسعت آنهاست ، بسيار ناچيز است ، ولى وسعت منظومهء شمسى با آن كه نسبت به ساير منظومهها كوچك و ناچيز است ، آن قدر است كه اگر ما بخواهيم با همان وسايلى كه اخيراً يك ايستگاه فرستنده را سالم در ماه فرود آورد ( و تقريباً سه شبانهروز در راه بود ) به دورترين سيارهء اين منظومه ( سيارهء پلوتو ) سرى بزنيم 250 سال وقت لازم دارد .
تنها در همين كهكشان 150 ميليون ستارهء بزرگتر از خورشيد وجود دارد . و با ملاحظات تحقيقاتى كه دانشمندان دربارهء وسعت آسمانها انجام دادهاند ، عظمت اين جمله « وَجَنَّةٍ عَرْضُها كَعَرْضِ السَّماءِ وَالأَرْضِ » ؛ بهشتى كه وسعت آن به اندازهء گنجايش آسمانها و زمين است » به دست مىآيد .
هامش
( 1 ) . . « عرض » در ايه در هر دو مورد به معناى گنجايش وسعت است نه عرض در مقابل طول ، چنان كه برخى تصور كردهاند .