صريحاً نفى شده است ، مخصوصاً اگر « روح القدس » را كه همواره مؤيد و كمك و راهنماى پيامبران است در نظر بگيريم در اين صورت احتمال سهو و خطا منتفى خواهد بود . امام صادق عليه السلام به مفضل فرمود :
رُوحُ القُدُس تَحمِلُ النُّبُوَّة و روُحُ القُدُسِ لايَنامُ وَ لايَغفُلُ وَ لايَلهُو وَلايَسهُو ؛ « 1 »
پيامبران گرامى پيوسته به وسيلهء روح القدس كمك مىشوند ، آنان در پرتو كمكهاى او حامل نبوت مىگردند و پيامبران در سايهء نگهبانى اين قوهء معنوى ، از چيزى غافل نمىشوند و سهو بر آنها عارض نمىگردد .
امام هشتم در توصيف امام مىفرمايد :
فَهُوَ مَعصُوم مُؤيَّد مُوَفُّق مُسَدَّد قَد امِنَ مِنَ الخَطا وَالزَلَلِ وَ العِثار ؛ « 2 »
امام از گناه ، معصوم و فردى مؤيّد وموفق و از خطا و لغزش مصون است . « 3 »
هامش
( 1 ) . بصائرالدرجات ، ص 134 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 17 ، ص 108 .
( 3 ) . محدث بزرگ شيعه مرحوم كلينى در اصول كافى ، ج 1 ، ص 273 ، بابى دارد كه در آن احاديثى از پيشوايان معصوم عليهم السلام را نقل مىكند كه همراه پيامبر گرامى و ديگر پيشوايان ، فرشتهاى است با عظمتتر از جبرئيل و ميكائيل كه آنان را از خطا و اشتباه مصون مىدارد . گويى سرشت انسان خطاخواه و اشتباه كار است ، امّا چنين نيروى مرموز و پاسدار الهى ، آنان را از لغزش خطا صيانت مىكند . حالا حقيقت چنين روح القدس و فرشتهء با عظمتتر از جبرئيل چيست ، كه پيوسته با پيامبر و امام همراه است ، مورد بحث ما نيست .