آيا به همين اندازه كه به من بگويند فرمانرواى مؤمنان هستى اكتفا كنم و در سختيهاى روزگار با آنان همدردى نكنم و در تلخكامى همراه آنان نباشم ؟ آفريده نشدم كه غذاى لذيذ ، مرا از كار باز دارد ، مانند حيوان بسته به بند كه در غم علف است يا حيوان رها شده در بيابانها كه خاكروبهها را به هم مىزند تا چيزى بيابد و بخورد و از آنچه در كمين آن است ( كشتن آن براى استفاده از گوشت ) غافل و بىخبر است . آفريده نشدم كه بىكار بمانم و بيهوده رها شوم يا با ريسمان گمراهى كشيده شوم » .
على عليه السّلام در اين نامهء تاريخى خود از مسؤوليت خطير امام و پيشوا سخن مىگويد و بيان مىدارد كه پيشواى مسلمانان بايد در سختيها و دشواريها غمخوار مسلمانان باشد ، بهرهگيرى از لذايذ جهان ، او را از وظايف و مسؤوليتهاى سنگين باز ندارد و وقت گرانبهاى خود را در امور بيهوده كه جز اتلاف وقت ، نتيجهاى ندارد صرف نكند .
فرزند گرامى امير مؤمنان ، حضرت حسين بن على عليه السّلام در نامهاى كه به مردم عراق نوشته است ، از ويژگيهاى امام و مسؤوليتهاى سنگين او سخن مىگويد و چنين مىنويسد :
« و ما الإمام إلّا الحاكم بالكتاب ، القائم بالقسط ، الداين بدين الحقّ ، الحابس نفسه على ذات اللّه « 1 » ؛
امام و پيشواى مردم ، كسى است كه از روى قرآن ، حكم و داورى كند ؛
هامش
( 1 ) . از نامهء امام حسين عليه السّلام به مردم كوفه ، نقل از : ( ارشاد مفيد ، ص 210 ) .