و تاكتيكى ، قسمتى از اراضى را منطقهء ممنوعه اعلام مىدارند و گاهى به خاطر اهميت مطلب ، نه تنها ورود در منطقه ، ممنوع مىگردد ، بلكه چهبسا نزديكى به آن منطقه با خطر مرگ همراه مىباشد ، از اين جهت براى مناطق ممنوعه ، حريمى قائل مىشوند و اطراف حريم را با سيم خاردار ، محصور مىسازند تا از اين طريق ، حتى از نزديكى افراد مشكوك و يا مغرض به منطقه ، جلوگيرى نمايند . عين همين مطالب در معاصى الهى حكمفرما مىباشد ؛ گناهان بسان همان مناطق ممنوع مىباشند كه ورود به آن براى افراد حرام است ، ولى خداوند بزرگ براى صيانت افراد از ارتكاب گناه ، حريمى براى آن قائل شده است و آن ، همان شركت در مجالس گناه مىباشد و شركت در اين مجالس به منزلهء شكستن « قرق » و نزديكى به خود گناه تلقى مىگردد ، چنين فرد ، در يك قدمى گناه قرار مىگيرد و به همين زودى دست خود را به گناه آلوده مىسازد و لذا در مراكز نظامى ، اخطار مىكنند كه نه تنها ورود به منطقه ممنوع است ، بلكه نزديكى به آن نيز با خطر مرگ همراه مىباشد .
اسلام نيز مىگويد : نه تنها خود را به گناه آلوده مكن ، بلكه خود را در نزديكى و آستانهء گناه قرار مده ، كه خواهناخواه انسان را به گناه مىكشد و در آيهء مورد بحث ، يكى از نشانههاى بندگان خدا را پرهيز از حضور در مجالس گناه اعلام مىدارد .
در قرآن مجيد ، در آيات متعددى از شركت در مجالس گناه نهى شده است مانند :
سيماى انسان كامل در قرآن (تفسير سوره فرقان) (فارسى) — صفحة 337
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٣٣٧