سياهتر مىگردد .
يكى از نعمتهاى بزرگ الهى ، نسبت به بندگان خود ، اين است كه راه بازگشت را به روى بندگان خود بازگذارده و خود را « تواب » و توبهپذير معرفى كرده است .
از نظر روانى ، نويد توبه ، بزرگترين عامل براى پاكسازى روح از هر نوع آلودگى در آيندهء زندگى است و اگر چنين نويدى در كار نبود ، هيچ فردى به فكر پاكى در ادامه زندگى نمىافتاد . همهء افراد ، از يك منطق عاميانه « آب كه از سر برفت چه يك نى ، چه صد نى » پيروى نموده و روز به روز ، حجم پروندهء آنان قطورتر مىشد .
به سبب اهميتى كه توبه در پاكسازى محيط و سعادت افراد انسان دارد ، يكى از تعاليم ارزنده و سعادت بخش اسلام ، موضع ندامت و توبهپذيرى از گناهان گذشته است و به دليل همين اهميت است كه لفظ توبه با مشتقات مختلف خود 85 بار در قرآن وارد شده است ؛ كدام عامل سازندهاى است كه كتاب آسمانى تا اين حد به آن ، عنايت نموده است .
قرآن در نخستين آيهء مورد بحث ، گروه مشرك را به عذابى شديد تهديد مىكند و مىگويد :
« يُضاعَفْ
« 1 »
لَهُ الْعَذابُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فِيهِ مُهاناً ؛
هامش
( 1 ) . مقصود از « يضاعف » در آيه ، همان شدت مجازات است ، يعنى با شديدترين مجازات كيفر مىبينند ، نه اينكه عذاب مقررى آنان دو برابر مىگردد ، زيرا عذاب دو چندان ، بر خلاف عدل الهى است .