55 .
وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَنْفَعُهُمْ وَ لا يَضُرُّهُمْ وَ كانَ الْكافِرُ عَلى رَبِّهِ ظَهِيراً ؛
چيزهايى جز خدا را مىپرستند كه براى آنها سود و زيانى ندارد و كافران ، پيوسته بر ضد پروردگار تو تظاهر مىكنند .
در جهان هستى ، كسى شايستهء عبادت و بندگى نيست ، جز خداى يكتايى كه سرچشمهء تمام هستيها و منبع و اصل تمام كمالات به شمار مىرود و كمالات موجودات ديگر از وجود او سرچشمه مىگيرد ؛ عبادت و خضوع و تسليم و فرمانبردارى مطلق و بدون قيد و شرط در برابر موجودى ، به دليل يكى از دو امر زير بايد انجام گيرد :
1 . عشق به كمال و خضوع در برابر آن براى انسان ، يك امر فطرى است و هر انسانى ناخودآگاه در برابر كمال موجود ، خاضع مىگردد . هرگاه موجودى ، سراسر علم و دانش ، قدرت و توانايى ، حيات و زندگى و بينايى و شنوايى باشد و هر نوع كمال را كه به انديشهء انسان برسد ، او دارا گردد و همهء كمالات از ذات او بجوشد ، نه اينكه از جايى بگيرد ، طبعا چنين موجودى شايستهء عبوديت و بندگى خواهد بود ، زيرا او با اين شرايط از همه چيز برتر و همهء موجودات در برابر او بىارزش خواهند بود .
2 . موجودى كه آفرينندهء جهان و بخشندهء تمام نعمتها و سعادتها و مالك اصلى و روزىدهندهء موجودات مىباشد ، به حكم وجدان