هركس از مسلمانى ، به منظور عيبجويى و ريختن آبروى او سخنى نقل كند تا او را در انظار مردم خوار و موهون سازد ، خداوند او را از ولايت خويش بيرون رانده و شيطان را بر او مسلط مىسازد . »
امام صادق عليه السّلام در اين روايت به يكى از انگيزههاى غيبت كه همان رشك بردن بر موقعيتى است كه افراد در اجتماع دارند ، اشاره مىنمايد .
گاهى خشم و غضب ، و احيانا نخوت و خودخواهى ، انسان را به اين رذيله اخلاقى سوق مىدهد .
و در روايتى ، نخست از حسد و خشم و سپس از غيبت نهى شده است ؛ شايد مقصود از اين ترتيب ، توضيح اين نكته باشد كه « حسد » و « خشم » دو عامل و دو انگيزه براى غيبت است ؛ چنانكه مىفرمايد : « لا تحاسدوا و لا تباغضوا ، و لا يغتب بعضكم بعضا و كونوا عباد اللّه اخوانا ؛ « 1 »
حسد مورزيد ؛ بغض و دشمنى مكنيد ؛ غيبت منماييد ؛ بندگان خدا و با يكديگر برادر باشيد . »
ضررهاى غيبت
بدگويى پشت سر مردم ، ضررهاى فردى و اجتماعى فراوانى دارد ؛ از نظر فردى ، بدگويى ، ستم به برادر مؤمن و مسلمان
هامش
( 1 ) . همان ، ص 251 .