جايز است يعنى زكات بهاولياى آنان داده شود تا براى آنان مصرف شود .
البتّه نيّت زكات در موقع پرداختن آن است نه موقع مصرف . امّا اگر آنان ولىّ نداشته باشند جايز است مستقيماً براى آنان مصرف شود يا بواسطه امين يا امناء ( مانند مؤسّسهء خيريه ) كه عهدهدار مصرف آنان شود و دراين صورت در هنگام مصرف بايد نيّت زكات شود .
دوّم - كمك نشدن بر گناه :
1 - واجب است كه پرداختن زكات به مستحقّ ، كمك بر گناه نباشد . پس جايز نيست زكات به كسى داده شود كه آن را در گناه مصرف مىكند ، مخصوصاً در جايى كه ندادن زكات باعث بازداشتن او از گناه شود .
2 - دادن زكات به فقير مؤمن ، هر چند فاسق و مرتكب گناهان كبيره باشد جايز است ، به شرطى كه مال زكات را در معصيت مصرف نكند ، اگرچه احوط اين است كه بهاينان داده نشود و در برخىاز روايات از دادن زكات بهشرابخوار منعشدهاست . عمل به اين روايات احوط است مخصوصاً دربارهء كسى كه متجاهر به فسق باشد .
سوم - واجب النفقهء زكات دهنده نباشد
واجب است كسى كه زكات مىگيرد ، واجب النفقهء زكات دهنده نباشد و لذا :
1 - جايز نيست زكات اموال خود را به پدر و مادرش هر چند بالا