تخطي إلى المحتوى الرئيسي

احكام زكات و فقه صدقات (فارسى) — صفحة 118

مساهمون:

ص١١٨

1 - اخلاص در انفاق :

خدايى كه به ما زندگى و نعمتهاى آن را بخشيده است ، به ما دستور مىدهد كه بخشى از آنچه را به ما داده است ، به پيشگاه او تقديم كنيم تا چند برابر به ما عوض دهد . آنچه را ما براى خدا مىدهيم ، از بين نمىرود بلكه بسان دانه‌اى است كه آن را در دل زمين مىكاريم . دانه با كاشته شدن از بين نمىرود بلكه آن دانه‌اى كه آن را مىخوريم ، از بين مىرود و نابود مىشود امّا آن دانه‌اى كه آن را در دل زمين دفن كرده‌ايم ، رشد مىكند و رشد مىكند تا اينكه تبديل به صدها دانهء ديگر مىشود . اين كار خدا و سنّت اوست كه مقدار اندكى از مالى را كه در راه او انفاق كرده‌اى و به بندگان او صدقه داده‌اى ، از تو مىگيرد و چند برابر به تو باز مىگرداند . خداوند مىفرمايد : ( مَثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنبُلَةٍ مِاْئَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَن يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ ) « 1 » . « كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مىكنند ، همانند بذرى هستند كه هفت خوشه بروياند كه در هر خوشه يكصد دانه باشد وخداوند آن را براى هر كس بخواهد ، دو يا چند برابر مىكند و خدا ( از نظر قدرت و رحمت ) ، وسيع و ( به همه چيز ) داناست . » انفاق در راه خدا نوعى سرمايه‌گذارى و بهره بردارى در زندگى دنيا و آخرت است ولى اين سرمايه‌گذارى و بهره‌بردارى در معرض زيان
هامش
( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 261 .