شايستهء روييدن هيچ گياهى نيست .
خداوند مىفرمايد :
( يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكم بِالْمنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَ لَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَ ابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً لَّا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ ) « 1 » .
« اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! بخششهاى خود را با منّت و آزار باطل نسازيد ، همانند كسىكه مال خودرا براى نشان دادن بهمردمانفاق مىكند و به خدا و رستاخيز ايمان نمىآورد . ( كار او ) همچون قطعهء سنگى است كه بر آن ( قشر نازكى از ) خاك باشد ( و بذرهايى در آن افشانده شود ) و رگبار باران به آن برسد ( و همهء خاكها و بذرها را بشويد ) و آن را صاف ( و خالى از خاك و بذر ) رها كند . آنها از كارى كه انجام دادهاند چيزى به دست نمىآورند و خداوند جمعيت كافران را هدايت نمىكند . »
در قرآن مثل ديگرى كاملًا برعكس مثل قبلى نيز بيان شده است ، مثل مؤمنانى كه با اخلاص تمام در راه خدا انفاق مىكنند . چنين افرادى از سه فايده بهرهمند مىشوند : كسب رضاى خداوند ، تزكيهء نفس و تربيت آن براساس تقوا و بخشش و سود دهى و سوّم هم چيدن ميوههاى بخشش خود در قالب ثواب عظيم در دنيا و آخرت .
خداوند مىفرمايد :
( وَمَثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَتَثْبِيتاً مِن أَنفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ أَصَابَهَا وَابِلٌ فَآتَتْ أُكُلَهَا ضِعْفَيْنِ فَإِن لَّمْ يُصِبْهَا
هامش
( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 264 .