بايد از شوهر اطاعت كند . و عليرغم اينكه شريعت ( در آيهء رضاع ) مردان را به مشورت و رايزنى با همسرانشان تشويق كرده است ، ولى تصميم نهايى بدست مرد است .
در اينجا به امورى اشاره مىرود كه به نظر مىرسد مرد مىبايست در آنها نقش يك قيّم و سرپرست را ايفا كند :
نخست : سلامتى و تندرستى همسر و فرزندان و آنچه بدان مرتبط است . از اينرو اگر زنى براى اين امر اهمّيتى قائل نبود ، مرد به عنوان سرپرست و بعنوان اينكه در يك زندگى مشترك با همسر خود به سرمىبرد ، زن را به اهمّيت دادن به سلامتى خود و فرزندان وادارد ، بويژه اگر اين اهمال كارى بر زندگى زناشويى حال و يا آينده ايشان اثرى منفى بگذارد .
دوّم : تربيت فرزندان و حفاظت از ايشان در برابر پيامدها و تأثيرات بيمارى و ضعف ، و همچنين اهتمام به رشد و آموزش ايشان و مانند اينها .
از اينرو اگر زن و شوهرى دراين امور با يكديگر اختلاف نظر پيدا كردند ، نظر آخر از آن مرد است ، چون او قيّم شرعى خانواده محسوب مىشود .
سوم : مسكن گزينى و امور مرتبط بدان از جمله ؛ چگونگى مجهّز ساختن خانه به وسايل زندگى و در چگونگى پرداخت نفقه ، چون اوست كه بايد نفقه بپردازد و هموست كه بايد آنگونه كه به صلاح خانواده مىبيند عمل كند . البتّه ، در صورتى كه چگونگى و روش پرداخت نفقه موجب زيان ديدن همسر شود و براى او ناخوشايند باشد ، زن مىتواند اين مسئله
احكام شريعت پيرامون حيات طيبه يا زندگانى پاك (فارسى) — صفحة 415
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص٤١٥