پيوندهاى برادران مؤمن با يكديگر مىشود و امر غذا خوردن را به يكى از مناسبات موفّق اجتماعى بدل مىسازند .
چهارم - غذا و تدبير معيشت
انسان مىبايست راه اقتصاد و ميانهروى را در معيشت برگيرد و به اندازهء توانايى و وسعش به امر تغذيه اهتمام ورزد ، چون ، بر انسان نسبت به امورى كه بر آنها توانايى ندارد ، تكليفى بار نمىشود . از سويى خداوند متعال بيشاز نياز بشر ، غذا فراهم آورده ، بگونهاى كه هر مؤمنى مىتواند بدون اينكه متحمّل سختى و يا زيانى بشود گليم خود را از آب بيرون كشد .
در آنچه خواهد آمد به برخى آموزههايى كه دراين باب وارد شده اشاراتى خواهد رفت :
الف - مستحب است انسان با توجّه به توان و وسع خود ، ميزان غذايش را تنظيم كند . از امام صادق عليه السلام دراين باره نقل شده كه :
« ليس في الطعام سرف » « 1 » .
« در غذا نبايد اسراف كرد . »
ب - معمولًا مهمانيها به ابزارى براى پرزرق و برق كردن سفرهها بدل شدهاند ، حال آنكه اسلام از اين امر نهى مىكند ، و در واقع مستحب است كه مهمان ، ميزبان را به سختى نيندازد . از امام حسين عليه السلام روايت شده كه فرمودند :
هامش
( 1 ) - مستدرك الوسائل ، ج 16 ، باب 24 ، ص 247 ، ح 1 .