رهيافت وحى :
حكم ( چه به معناى قانونگذارى و چه به معناى قضاوت ) از آن خداوند است و از سوى وى فروفرستاده مىشود . در واقع انسانها از رهگذر پيامهاى پيامبران به احكام عدل مدار پروردگار دسترسى پيدا مىكنند . خرد بشرى تنها مىتواند اصول احكام الهى را دريابد ، از همين رو انسان نمىتواند در دريافت احكام الهى مستقلّ از پيامبرانى كه كتابهاى آسمانى را بر انسانها مىخوانند عمل كند . اين امر احكامى چند را بر مؤمنان واجب مىكند :
احكام :
1 - واجب است در هر مسألهاى به دنبال حكم الهى آن باشيم ، و جايز نيست به بهانه اينكه مثلًا فلان مسئله در حيطهء احكام الهى نمىباشد از جستجوى حكم الهى در آن باره باز بمانيم . البتّه امكان دارد مسألهاى مجمل باشد ، كه دراين صورت بايد حكم آن را از اصول عمومى فقه ، و محكمات و مسائل آشكار فقه استنباط كرد ، و اگر در حلّ آن مسئله ترديد كرديم بايد از « اهل ذكر » در آن باره پرسش كنيم .
2 - هر فردى بايد خود را چه از نظر روحى ، روانى و چه از نظر عملكرد تسليم احكام شريعت كند و نبايد اين تسليم موجب دلگيرى او شود . در واقع ندانستن علّت و سبب احكام نبايد موجب انكار آنها شود .
به عنوان نمونه ، انكار حكم حرمت صيد و شكار در حال احرام و يا در مسجدالحرام آن هم بخاطر ندانستن علّت و سبب آن جايز نمىباشد .
احكام شريعت پيرامون حيات طيبه يا زندگانى پاك (فارسى) — صفحة 136
مساهمون: السيد محمد تقي المدرسي
ص١٣٦