مىشود ، اگر كسى در لباسى نماز بخواند كه مايع مست كنندهاى روى آن ريخته باشد ، بايد نماز را اعاده كند و محلّى را كه شراب روى آن ريخته بايد بشويد ، و اگر آن محل را به طور مشخّص نمىداند بايد همهء لباس را بشويد .
فروع مسأله بشرح ذيل است :
1 - اوْلى آن است كه از مواد مست كنندهء جامد نيز پرهيز شود مثل اينكه گياه خاصّى مست كننده باشد . امّا مواد مخدّر مانند حشيش و ترياك ، نجس نيست زيرا از مُسكرات نمىباشد . « 1 »
2 - بنابر احتياط ، واجب است از آب انگورى كه به وسيلهء آتش يا حرارت خورشيد و يا خود به خود جوش آمده اجتناب شود و پاك نمىشود مگر اينكه دوسوّم آن بواسطهء پختن كم شود . و اگر دوسوّم آن خود به خود يا با تصفيه كردن در پارچه يا ظرف سفالى يا به سبب وزيدن باد كم شود ، بنابر آنچه از ادلّه استفاده مىشود ، نجاست آن از بين نمىرود . آب كشمش نيز همين حكم را دارد .
3 - بنابر احتياط ، واجب است از انگور و كشمشى كه در بين غذا و خورشت و مانند آن ، متلاشى ولِه شده اجتناب شود امّا انگور و كشمشى كه در ميان روغن سرخ شود اشكال ندارد .
4 - آب خرما و ساير انواع آب ميوهها ، اگر جوش بيايد اشكال ندارد مگر اينكه مست كند و هر چيزى كهزياد آن مست كننده باشد ،
هامش
( 1 ) - نجس نبودن مواد مخدّر به معناى حلال بودن آن نيست زيرا استفاده و استعمال مواد مخدّر متداول امروزى ، به خاطر ضرر زيادى كه دارد حرام مىباشد هر چند قايل به نجاست آن نباشيم .