فصل پنجم : احكام شيردادن
نقش رضاع در ايجاد محرميّت
در گذشته اشاره كرديم كه يكى از اسباب حرمت ازدواج زن و مرد ، رضاع يا شيردادن است ، سؤال اين است كه : چه نوع شيردادن سبب اين حرمت شود ؟ و شرائط آن كدام است ؟
فقها براى رضاعى كه محرميت به دنبال دارد شروطى را به شرحزير بيان كرده اند :
شرط اول - اين كه شير ، پس از ازدواج باشد .
1 - اين كه شير زن در پى ازدواج پديد آمده باشد ، پس اگردوشيزهاى شير در سينه او روان شود وكودكى را با آن شير تغذيه كند ، اين شير موجب محرميت او نمىشود و بر پايه احاديث رسيده پيوندى را به وجود نمىآورد ، ولى احتياط آن است كه از ازدواج با آنكه اصطلاحاً مادر رضاعى يا خواهر رضاعى ناميده مىشود پرهيزگردد .
2 - اگر زنى - والعياذ باللَّه از طريق زنا حامله شد و وضع حمل كرد وسپس كودكى را با شير خود تغذيه كرد ، اين شير - بر حسب نظر مشهور فقهاء - موجب محرميت نمىگردد . ولى احتياطاً ، از ازدواج با او خوددارى گردد .
3 - اگر مردى با زنى به گمان اين كه همسر اوست نزديكى كند - كه در اصطلاح فقهى شبهه ناميده مىشود - و آن زن حامله شود و پس از وضع حمل كودكى را شير دهد ، ايجاد محرميت به واسطه اين شير ، اشبه و احوط است .
4 - اگر زن حاملهاى طلاق داده شود وسپس وضع حمل كند وكودكى را شير دهد موجب محرميت مىشود ، زيرا اين شير به واسطه ازدواج صحيح پديد آمده است .
5 - اگر زن حاملهاى طلاق داده شود وسپس وضع حمل كند و دوباره به عقد مرد ديگرى در آيد وكودكى را شير دهد ، محرميت پديد مىآيد ، ولى صاحب شير