احكام كفارات
1 - در كفاره نيت شرط است ، به اين معنا كه عمل فرد بايد با قصد وبراىكفاره و با هدف نزديكى به خدا واطاعت فرمان او باشد ، و اگر تعدادى كفاره برعهده شخصى باشد واو بدون تعيين ، يكى از آنها را بپردازد ، كفايت كرده و يكى از كفارهها از عهدهاش ساقط مىشود و بقيه كفارات بر ذمه او باقى مىماند ، اگرچه تعيين موافق احتياط استحبابى است .
2 - در زمان حاضر كه بندهاى يافت نمىشود تا بتوان آن را آزاد كرد ، مىبايست شصت روز روزه گرفتن يا اطعام شصت مسكين را جايگزين آن نمود ، حال كفاره ترتيبى باشد يا اختيارى . اما در كفاره جمع وجوب آزاد كردن بنده ساقط شده وجايگزينى ندارد .
پى در پى بودن روزهها
3 - روزه گرفتن شصت روز براى كفاره بايد پياپى باشد ، به اين معنى كه با افطار بعضى از روزها بين آن فاصله نيفتد ، و در تحقق پياپى بودن روزهگرفتن 31 روز ، پشت سر هم ، كفايت مىكند و بعد از پايان 31 روز ، فاصله افتادن در روزهاى باقيمانده اشكالى ندارد ، و بنابر احتياط واجب ، روزه گرفتن سه روزبراى كفاره سوگند هم بايد پياپى باشد .
اطعام
4 - در اطعام جايز است كه مسكينها را غذا بدهد ، تا اينكه سير شوند ، همچنانكه جايز است مواد غذايى را تحويل آنها داده يا بهاى آن را بدهد و - بنابراحتياط - بر آنها شرط شود كه با پول دريافتى غذا خريدارى شود .
در صورت دادن طعام به آنها ، گفته شده است : بايد به هر مسكين يك مُد طعام « در حدود 750 گرم » داده شود ، اما نظر نزديكتر به مبانى فقهى آن است كه معيار : سير شدن است ، حال چه با يك مُد طعام ، چه بيشتر ، چه كمتر .
اگر چه احتياط آن است كه بيشترين مورد از دو مورد « يعنى 750 گرم طعام يا به اندازه سير نمودن مسكين » را به وى بدهد .