فصل سوم : فرزندان و صله رحم از ديدگاه فقه
احكام دوستى
خداى متعال مى فرمايد :
ذلِكَ الَّذِى يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبَادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَة نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ « شورى ، 23 » .
« اين همان چيزى است كه خداوند بندگانش را كه ايمان آورده واعمال صالح انجام داده اند ، به آن نويد مىدهد . بگو : « من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمى كنم جز دوست داشتن نزديكانم « اهل بيتم » و هر كس كار نيكى انجام دهد ، بر نيكى اش مى افزاييم ، چرا كه خداوند آمرزنده وسپاس گزار است » .
رهيافت وحى :
مردم بايد روابط ميان خود را بر مبناى دوستى ايمانى شكل دهند ، دوستى اى مبتنى بر محبّت خدا ، پيامبر ( ص ) و اهل بيت ( عليهم السلام ) . همين گونه است دوستى خانواده وبستگان زمانى كه با آن محبّت خدايى متعارض نباشد ، اما دوستى هاى استوار بر موهوماتى كه به جاى خدا مورد پرستش قرار مى گيرند ، از جمله دوستى هاى مبتنى بر تعصّب جاهلى يا تعصّبات مادّى ، دوستى هايى ناپسند محسوب مى شوند .
از اين حقيقت مى توان احكام زير را استنباط كرد :
احكام :
1 - هركس بايد بازگشتى به خود داشته باشد وخاستگاههاى حبّ وبغض هايش را دقيقا بشناسد وسپس معيار حبّ وبغض هايش را در چهارچوب عقل ووحى از نو تعريف كند ، تا صاحب دلى پيراسته از حبّ دنيا گردد .
2 - بر مؤمنان است كه به مردم محبّت ورزند و با ايشان دوستى كنند .