2 - اين حرمت ، حرمت عوامل وابزارهاى منجر به آسيبهاى فوق الذكر را نيز در بر دارد . سهل انگارى واهمال كارى آگاهانه اى كه به مرگ ، نقص عضو يا از ميان رفتن نيرويى از نيروهاى انسان منجر شود و همچنين اقدام به خودكشى از جمله اين اعمال حرام برشمرده مى شوند .
3 - حرام بودن انداختن خود در ورطه هلاك ونابودى ، بيگمان به معنى لزوم محافظت عرفى از جان است ، از اين رو هركس آگاهانه در حفظ جان خود كوتاهى ورزد و بنا به عرف ، نابود كننده جان خود محسوب شود ، مرتكب فعل حرامى شده است .
4 - بر مبناى اصل وجوب حفظ نفس ، رعايت نكات بهداشتى و انجام مراحل عملى برخوردارى از سلامت ، به اندازه اى كه حفظ نفس از نابودى وايمنى اعضا وقواى جسمانى اقتضا كند ، واجب والزامى محسوب مىشود .
5 - پاره اى از اعمال را شرع از آن رو كه به حيات بشرى يا سلامت انسان زيان وارد مى سازند ، حرام شمرده كه سخن از آنها در فصل حفظ و نگهدارى به تفصيل رفت .
2 - تقابل تندرستى وزيان بيش از حد
احكام :
1 - پاره اى از بيماريها به مرگ يا نقص عضو يا از ميان رفتن قواى جسمانى منجر نمى شوند ، ولى ضرر وزيان بيش از حدّى را در پى دارند ، مانند مبتلا شدن به مرض قند كه هرچند به مرگ نمى انجامد و مى توان سالها با آن زندگى كرد ، ولى اين بيمارى از نظر عرف بسيار زيان رسان تلقى مىشود ، وظاهراً حفظ خود از ابتلا به چنين بيماريهايى نيز واجب است .
2 - اگر اهمال كارى در حفظ جان از آسيبهاى بيش از حد ، در عرف به منزله نابود كردن خود تلقى شود ، وجوب اقدام براى دفع آن آسيبها قويتر به نظر مى رسد . بنابراين هركس گرفتار چنين بيماريهايى شود بايد به دارو ودرمان آن همت گمارد .