تخطي إلى المحتوى الرئيسي

احكام عبادات (فارسى) — صفحة 187

مساهمون:

ص١٨٧
يا اينكه به خاطر متغيّر شدن جسد ، موجب هتك حرمت او شود ، نبش قبر جايز نخواهد بود ، امّا اگر ميّت بدون نماز دفن شده باشدبر روى قبر او بايد نمازگزارده شود . 5 - گفته‌اند جايز است كه ميّت در تابوتى گذاشته شود و تابوت دفن گردد تا اگر بعداً بخواهند جسد را به سرزمين مقدّسى نقل‌دهند ، تابوت را بدون نياز به نبش قبر انتقال دهند ولى اوْلى بلكه احوط ترك اين عمل است ، زيرا مسلتزم يكى از دو محذور مىباشدچون يا به مسأله دفن اخلال شده است اگر گذاشتن در تابوت دفن محسوب نگردد و يا اينكه اگر دفن محسوب شود ، نبش بعد از دفن‌صورت گرفته است كه حرام مىباشد . واللَّه العالم . 6 - هم‌چنين گفته‌اند : جايز است همه قبر نقل داده شود مانند اينكه امروزه چند متر مكعّب از اطراف قبر را يك جا انتقال مىدهندتا قبر و آنچه در آن است ، همگى يك جا در محل ديگرى منتقل شود . اين عمل هم در حال ضرورت جايز است مانند خوف از سيل ياتوسعه يك ساختمان ضرورى يا افتتاح يك راه و خيابان مورد نياز و مانند آن . 7 - اگر باقى ماندن قبر موجب هتك ميّت شود مثل اينكه معلوم گردد ميّت در چاه فاضلاب دفن شده و يا اينكه قبر او در مسير يك‌راه عمومى قرار گرفته كه شايسته شخصى مانند او نيست ، اقوى اين است كه نبش قبر به منظور انتقال جايز است ، و اوْلى اين است كه در صورت امكان ، انتقال به گونه‌اى صورت گيرد كه از نبش اجتناب شود . 8 - وصيت كردن خود ميّت به نبش بنابر اقوى نافذ نيست ( به آن عمل نمىشود ) ، زيرا حرمت نبش گاهى تنها از جهت‌هتك حرمت ميّت نيست تا با وصيّت خود او جايز شود . 9 - اگر قبر به گونه‌اى مندرس شود و از بين برود كه ديگر ، قبر ناميده نشود مگر به عنوان مجاز ، خراب كردن آثار آن جايز است‌مگر اينكه به آن آثار ، يك مصلحت شرعى تعلّق گرفته باشد مثل اينكه محل احترام مؤمنين و مركز عبادت و نمازها ودعاهاى آنان‌باشد مانند قبور اوليا و بندگان صالح خداكه خراب كردن آنها جايز نيست .

غسل مسّ ميّت :

1 - سنّت شرعى بر اين جارى شده است كه كسى كه جسد ميّت را بعد از سرد شدن بدن و قبل از اتمام غسلهاى سه‌گانه مسّ كند ، بايد غسل نمايد . امّا اگر ميّت را بجاى غسل ، تيمّم داده باشند احتياط اين است كه در صورت مسّ ، غسل ترك نشود ، چه ميّت‌مسلمان باشد يا كافر ، بزرگ باشد يا صغير حتى سقط در صورتى كه عرفاً انسان گفته شود . 2 - اگر موى شخص زنده با مو يا بدن ميّت تماس حاصل كند يا اينكه دست شخص زنده به موى ميّت برسد ، غسل ندارد ، مگراينكه مردم آن را مسّ ميّت بشمارند مانند اينكه دستش را