كنيم و از گناهان خود غافل شويم . غرور ، انسان را از بين مىبرد . نكند اين گونه عمل كنيم . خدا خيلى عظيم ، متكبّر و منتقم است ؛ همچنان كه بسيار ارحمالرّاحمين است ؛ ولى نكند ما از آن طرف بيفتيم و رفتارى از ما سر بزند كه ارحمالرّاحمين به ما رحم نكند !
هميشه ، بايد بين بيم و اميد توازن باشد . انسان بايد بين اين دو حركت كند . در تنظيم آيات قرآن ، اين توازن لحاظ شده است . اگر آيهى عذاب آمده است ، بعد آيهى رحمت را شاهديم . اگر آيهى رحمت را مىبينيم ، بىدرنگ در مجاورتش آيهى عذاب است . در آيهى مورد بحث از سورهى ياسين نيز خداوند از طرفى مىفرمايد : « إِلَّا رَحْمَةً مِّنَّا » و از طرف ديگر : « وَ مَتَاعاً إِلى حِينٍ » .
اين نعمت ، وقت محدودى دارد و آن هم اجل انسان است ؛ تا كه از راه رسد ! شايد همين فردا باشد !
سپس خدا در آيههاى 45 و 46 مىفرمايد :
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ اتَّقُوا مَا بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَ مَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ . وَ مَا تَأْتِيهِمْ مِّنْ آيَةٍ مِنْ آيَاتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِينَ .
و هر گاه به آنها گفته شود : « از آنچه پيش روى و پشت سر شماست ، ( / از عذابهاى الهى ) بترسيد تا مشمول رحمت الهى شويد . » ( اعتنا نمىكنند ) .
و هيچ آيهاى از آيات پروردگارشان براى آنها نمىآيد ، مگراين كه از آن ، روىگردان مىشوند .
حال كه خدا به ما رحم فرموده و سالم از كشتى پا به خشكى مىگذاريم ، جاى اين است كه كسى بگويد : از خداوند - سبحانه و تعالى - پروا داشته باش ! بى پروا حركت نكن ! در اين آيه ى سورهى ياسين اين هشدار ، تعبيه شده است :
« اتَّقُوا مَا بَيْنَ ايْديكُمْ وَ مَا خَلْفَكُمْ » ؛
مواظب حركتهاى آينده و گذشتهى خود باشيد . تا مشمول رحمت الهى شويد .
جلب رحمت الهى با تقوا ميسّر است
در آنجا فرمودند : « إِلّا رَحْمَةً مِنَّا » و در اين جا مىفرمايد :