معناى توسّل و شفاعت
واسطهآوردن و وسيله قرار دادن كسى براى برآمدن حاجت و به خصوص ، آمرزش ، اگر در دنيا واقع شود ، توسّل و چنانچه در آخرت باشد ، شفاعت نام دارد .
توسّل و شفاعت علاوه بر اينكه امورى عقلى و بديهى است ، در اعتقادات شيعه ، دو امر ضرورى به شمار مىرود و مورد تأييد و امضاى قرآن و عترت قرار گرفته است .
توسّل و شفاعت ، از سويى مايهء اميدوارى بندگان براى دستيابى به رحمت و مغفرت پروردگار متعال است و از سوى ديگر ، گاه با كجفهمى جاهلان ، سبب كمرنگ جلوه دادن فضيلت خوف شده است . گروهى از معاندين و مخالفين تشيّع نيز از اين امر سوء استفاده كرده و به انكار توسّل و شفاعت پرداختهاند .
آنچه شايستهء توجّه است ، اين است كه اصل وجود دو عنصر توسّل و شفاعت و نقشسازنده و تأثير آن ، در واقع ، دو ضرورت اعتقادى در جذب رحمت الهى و برخوردارى بندگان از مغفرت و آمرزش خداوند سبحان بوده و به روشنى مورد تأييد قرآن و عترت قرار گرفته است و تعاليم روح بخش تشيّع ، بر آن تأكيد دارد .
همچنين معناى توسّل و شفاعت اين نيست كه حاجت كسى به ناحق برآورده
شود ، يا افرادى در روز رستاخيز با فريب ، پارتى ، رشوه و زور ، بهشتى يا جهنّمى شوند ، يا ظالمى از آتش نجات يابد و كسى به جاى ديگرى عذاب گردد .