خور وخوابو خشم و شهوت ، شغب است وجهل وظلمت * حَيَوان خبر ندارد ز جهان آدميّت
به حقيقت آدمى باش ، و گرنه مرغ باشد * كه همينسخن بگويد ، به زبانآدميّت
مگر آدمى نبودى كه اسير ديو ماندى ؟ * كه فرشته ره ندارد ، به مقام آدميّت
اگر اين درنده خويى ز طبيعتت بميرد * همه عمر زنده باشى به روان آدميّت
رسد آدمى به جايى ، كه به جز خدا نبيند * بنگر كه تا چه حدّ است ، مكان آدميّت
طَيَران مرغ ديدى ؟ تو ز پاىبند شهوت * به در آى تا ببينى ، طيَران آدميّت
توجّه به اين نكته لازم است كه انسان در هر شرايطى و با وجود انواع موانع و مشكلات مىتواند حركت استكمالى خود را ادامه دهد و توقف در مسير حركت ،
مطلقاً ممنوع است . تاريخ گواهى مىدهد كه بسيارى از سالكان الىالله و كسانى كه منازل سير و سلوك را طى كردهاند و به مقصود و مطلوب خويش رسيدهاند ، در طول زندگى با انواع مشكلات مواجه بودهاند ، ولى آن موانع نتوانسته آنان را از حركت استكمالى به سوى حقتعالى باز دارد . پس موانعى نظير فقر ، فلاكت ، حبس و . . . نمىتواند توجيه مناسبى براى طى نكردن مسير حركت صعودى انسان به سوى خداوند باشد و اگر كسى در حركت نيست ، بايد توبه كند و از حقتعالى توفيق حركت طلب نمايد .
بنابر اين اگر خواص به زندگى روزمرّه و بر پايهء تكرار مكرّرات مبتلا شوند ، گناهكارند و بايد توبه كنند . به همين جهت سالك در هر روزى بايد توجّه كند كه آيا نسبت به روز قبل پيشرفت كرده است يا نه ؟ و به اين منظور در آخر هر روز ، بايد يك حسابرسى دقيق از اعمال و رفتار خود نمايد ، تا اگر اوقات خود را هدر داده و به بطالت و بيهودگى گذرانده است ، توبه كرده و در صدد جبران آن بر آيد .
امام كاظم ، حضرت موسىبنجعفر ( ع ) در اين زمينه مىفرمايند :