توجيههاى شيطانى ، توفيق توبه را از آدمى سلب مىكند .
در اينجا بايد به يك نكتهء بسيار مهم و تعيين كننده ، توجّه داشته باشيم كه « قضيهء مصلحتِ أهَمّ » ، يعنى مصلحتِ مهمتر و بالاتر ، كه در خصوص دروغ ، غيبت ، تهمت و برخى گناهان ديگر در احكام شرعى دين اسلام وجود دارد ، به قضاياى سياسى و اجتماعى و دعواهاى گروهى و تنازعهاى باندى و جناحى اهل سياست و نظاير آن ربطى ندارد . بلكه دين اسلام در موارد بسيار نادرى ، اين گناهان را جايز و در بعضى موارد لازم دانسته است ، و آن در صورتى است كه مفسدهء اجتناب از گناه ، بر مفسدهء گناه مقدّم شود . نظير وقتى كه حفظ اسلام يا حفظ جان افراد يا دفع ظلم ظالم ، متوقّف بر انجام آن گناه باشد . ولى بايد دانست كه تشخيص اينگونه موارد بسيار مشكل است و كيد شيطان درون و برون نيز بيش از حدّ تصوّر ، قوى مىباشد ؛ لذا در چنين مواردى ، اگر پيش آيد ، بايد با كمال احتياط و مشورت با اشخاص آگاه و راهنمايى عالمِ بدون غرض ، اقدام شود .
گناه بزرگ ديگرى كه در زمرهء گناهان زبانى بوده و نياز به توبه و تدارك دارد ، نمّامى ، سخنچينى و فتنهگرى و به طور كلّى بدبين كردن مردم به يكديگر است . برخى به تصوّر انجام وظيفه و به قصد ثواب ، غيبت كسى را كه از او غيبت شده به او مىرسانند ، يا بىجهت ، مثلًا ازدواج مجدّد كسى را به همسرش گوشزد مىكنند . اين موارد حكم سخنچينى را داشته و گناه آن بزرگ است .
فتنهگرى در دين خدا و منحرفكردن مردم از دين و فضائل اخلاقى ، نيز گناه بزرگى محسوب مىشود . بعضى از روحانيون ، معلّمين يا اساتيد دانشگاه ، عقيده و
فكر خاصّ خود را بىجهت به شاگردان تزريق مىنمايند و بهجاى تدريس در رشتهء تخصصى خود ، وارد در مسائل ديگرى مىشوند و با سخنان و القائات خود ، جوانان را منحرف مىسازند و آنان را نسبت به دين ، قرآن كريم و اهل بيت ( ع ) بدبين
سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — صفحة 219
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٢١٩