قلبى برخوردار باشد . يعنى به مقام عيناليقين و والاتر از آن ، به مقام حقّاليقين دست يابد .
ايمان قلبى ، يك درجه و مرتبه ، شديدتر و بالاتر از ايمان عقلى است ، يعنى علاوه بر اينكه عقل باور كرده كه در كوچك و بزرگ كارهاى دنيا ، حسابرسى دقيق است ، « دل » نيز بر اين باور آمده كه خدايى هست و همه در محضر اويند و سرانجام ، نيكوكاران ، پاداش و بدكاران ، جزايى سخت داده خواهند شد .
اگر كسى داراى اين اعتقاد و باور بشود ، اگر جوانى به اين درجه از ايمان برسد ، اگر دخترى باور كند كه در محضر خداوند است ، اگر پسرى خود را در محضر پروردگار خويش بيابد ، در هنگان طوفان شهوت ، در وقتى كه در اثر غفلت و بىتوجّهى ، غرائز تحريك شود و او را به پرتگاه معصيت پرتاب كند ، شرمندگى و شرمسارى سراسر وجود او را فرا مىگيرد و علاوه بر دستيابى به حالت توبه و گذشتن از منزل نورانى توبه ، ساير منازل سير و سلوك را يكى پس از ديگرى طى مىكند و به مقام ارزشمند لقاى الهى نائل خواهد شد .
مهم اين است كه ايمان ، در قلب سالك رسوخ كرده باشد و افزون بر دانستن اينكه معاد ، قيامت و حساب و كتابى هست ، خود را در محضر خداوند و اهلبيت ( ع ) بيابد و باور قلبى داشته باشد كه در قيامت عين اعمال خويش را خواهد ديد ؛ يعنى علاوه بر ايمان عقلى ، ايمان قلبى داشته باشد و به عيناليقين يا حقّاليقين رسيده باشد .
در يكى از جنگهاى زمان پيامبر اكرم ( ص ) طبق رسم هميشگى ، چند نفر از جوانان مؤمن و امين ، به دستور آن نبىّ گرامى ، براى سرپرستى و سركشى به امور خانوادههاى رزمندگان ، در مدينه مانده بودند .
سير و سلوك (منزله دوم: توبه) (فارسى) — صفحة 132
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص١٣٢