آيهء شريفهء ديگرى مىفرمايد : خداوند بين انسان و قلب او حايل مىشود و در واقع از او به خودش نزديكتر است :
أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِه « 1 »
پس خدا بر همهجا و همهكس تسلّط دارد . بر دل انسانها نيز تسلّط وجودى دارد و هرچه در دل مىپرورانند ، مىداند .
يار نزديكتر از من به من است * وين عجب بين كه من از وى دورم
سالك بايد به حضور خويش در محضر حقتعالى توجّه دائمى داشته باشد و همواره و در هر حال در نظر داشته باشد كه خداى تعالى او را مىبيند ، افكار و پندارهاى او را مىداند و بر خطورات پنهانى و قلبى وى نيز واقف است :
يَعْلَمُ خائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَ ما تُخْفِي الصُّدُور « 2 »
او چشمهاى خيانتكار و آنچه را كه سينهها پنهان مىكنند مىداند .
اگر اين توجّه دائمى شود ، اوّلًا : از خداوند و دستورات او فاصله نمىگيرد ، و ثانياً : اگر غفلتى رخ داد و فاصلهاى ايجاد شد ، مسير بازگشت فراروى او گشوده مىشود و به حالت توبه دست خواهد يافت .
توجّه ديگرى كه براى رسيدن به حالت توبه و دوام و بقاء آن مؤثّر است ، توجّه به حضور در محضر اهلبيت ( ع ) مىباشد . قرآن شريف مىفرمايد :
قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَي اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ سَتُرَدُّونَ إِلى عالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُون « 3 »
هامش
( 1 ) . انفال / 24
( 2 ) . غافر / 19
( 3 ) . توبه / 105