پيامبر ( ص ) در جلسات خود ، نه خود حرف لغوى مىزدند و نه به ديگران اجازهى اين كار را مىدادند ، چه رسد به غيبت ، تهمت ، تمسخر ، كنايه و پرخاشگرى ؛ كه از گناهان كبيره و از رذايل اخلاقى هستند . اگر زمانى هم مىشنيدند كه كسى چنين كارهايى را كرده ، به شدّت خشمگين مىشدند و مىفرمودند : استغفار كنيد .
روزى زنى نزد پيامبر ( ص ) آمد . هنگام خروج او ، عايشه با دست اشاره كرد كه قدّش كوتاه است . پيامبر ( ص ) ناراحت شدند و فرمودند : با اين كار غيبت كردى ! و او را از اين كار نهى نمودند . « 1 » همچنين عايشه نقل مىكند كه من در حضور پيامبر خدا ( ص ) بودم و در مورد يك زن گفتم كه لباس او بلند است . پيامبر ( ص ) فرمودند : عايشه برگردان ! و من پارهى گوشتى استفراغ كردم . « 2 » در واقع پيامبر اكرم ( ص ) با اين كار ، حقيقت غيبت را براى او آشكار ساختهاند . قرآن كريم ميفرمايد :
« وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُم بَعْضاً أَيُحبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يأكُلَ لَحْمَ أَخيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ . . . »
« 3 » در دين اسلام ، هر عمل و سخنى بايد نتيجهاى داشته باشد و عمل و سخن لغو و بيهوده از نظر اسلام صحيح نسيت و گناه محسوب مىشود . بنا بر آيهى صريح قرآن ، رستگارى از آن كسانى است كه از لغو و بيهوده رويگردان باشند :
« قَدْ أفْلَحَ الْمُؤمِنونَ الَّذينَ هُم في صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ وَ الَّذينَ هُمْ عَنِ اللَغْوِ مُعْرِضُونَ »
« 4 »
هامش
( 1 ) - مجموعة ورام ( تنبيه الخواطر ) ، ج 1 ، ص 118
( 2 ) - الدار المنثور فى تفسير المأثور ، ج 6 ، ص 95
( 3 ) - حجرات / 12
( 4 ) - مؤمنون / 1 تا 3 : « به راستى كه مؤمنان رستگار شدند ، همانان كه در نمازشان فروتنند ، و آنان كه از بيهوده روى گردانند » .