مشرك قريش و ديگر طوايف حجاز كه دست خود را در قتل آن حضرت با توجّه به حميتها و تعصّبهاى قومى و قبيلهاى بسته مىديدند ، با طرحى مكارانه و ناجوانمردانه در صدد ترور آن بزرگوار بر آمدند .
طرح آنها اين گونه بود كه چهل طايفهى عرب در مسجدالحرام گرد آمدند كه درباره ى از بين بردن پيامبراكرم ( ص ) چارهاى بينديشند . تا اينكه بر اساس برخى روايات ، شيطان به شكل انسانى در جمع آنان حاضر شد و پيشنهادى شيطانى را براى تصميم شومشان ارائه كرد كه از آن چهل طايفه ، هر طايفه ؛ يك نفر را مأمور به مشاركت در قتل پيامبر ( ص ) نمايد . در اين صورت مسؤوليت قتل به عهدهى همهى طوايف عرب خواهد بود و هيچ طايفهاى به خونخواهى او برنخواهد خواست . مشركين پيشنهاد شيطان را پذيرفتند و تصميم گرفتند شبانه به خانهى پيامبر ( ص ) بروند و ايشان را به قتل برسانند تا معلوم نباشد چه كسى يا كسانى در قتل ايشان دخالت داشتند . « 1 » حضرت جبرئيل امين ، پيامبر ( ص ) را از طرح توطئهى آنان آگاه ساخت . پيامبرگرامى اسلام ( ص ) ماجراى توطئهى مشركين را با حضرت على ( ع ) در ميان گذاشتند و حضرت اميرالمؤمنين ( ع ) با شجاعتى وصف ناپذير حاضر شدند در بستر آن حضرت به جاى ايشان بخوابند تا رسول الله ( ص ) مخفيانه از مكّه خارج شوند . در پى اين فداكارى اميرالمؤمنين ( ع ) ، اين آيه در شأن آن حضرت نازل شد :
« وَ مِنَ النّاسِ مَن يَشري نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرضاتِ اللّه وَ اللّهُ رَؤوفٌ بِالعبادِ » ؛
« 2 »
هامش
( 1 ) - ابن سعد ، الطبقات كبرى ، ج 1 ، ص 227 .
( 2 ) - بقره / 207 : « و از ميان مردم كسى است كه جان خود را براى طلب خشنودى خدا مىفروشد و خدا نسبت به [ اين ] بندگان مهربان است . » .