- كفّار قريش ، فعّاليتهاى تبليغى آن حضرت را با آزار و شكنجه و ايجاد مشكلات اقتصادى و فرهنگى محدود ساخته بودند .
- پيامبر ( ص ) پس از مرگ حضرت خديجه ( س ) و حضرت ابوطالب ، دو ياور خود را از دست داده بودند چرا كه حضرت ابوطالب ، مانع بزرگى در مقابل كفّار قريش بودند .
- با مهاجرت تعدادى از مسلمانان به حبشه و مدينه ، ديگر ماندن در مكّه هيچ سودى براى گسترش اسلام نداشت و از آن حضرت به تنهايى ، كارى ساخته نبود .
- زمينههاى گسترش اسلام در مدينه به وضوح آشكار گرديده بود و مهاجرت به مدينه بنا به شواهد و قرائنى ، روند توسعهى اسلام را بسيار سرعت مىبخشيد و اسلام به چنين سرعت و توسعهى جغرافيايى نياز داشت .
علاوه بر اين دلايل ، مىتوان با تحليل جامعتر دلايل ديگرى را نيز به اين موارد افزود ، امّا يك دليل ظاهرى كه بىارتباط با دلايل بيان شده نيست ، ماجراى توطئه در به قتل رساندن پيامبراعظم ( ص ) است .
طرح شوم كفّار در ترور پيامبر ( ص )
وقتى كه اطراف پيامبر ( ص ) از ياوران و اصحاب فداكار خالى شد ، كفّار قريش فرصت را براى اجراى طرحى شوم و ناجوانمردانه مناسب ديدند . سران