هر كس پس از نماز صبح و پس از نماز مغرب هفت بار بگويد : « بسم الله الرحمن الرحيم لاحول و لاقوه الا بالله العلى العظيم » خداوند هفتاد نوع بلا را از او بر طرف مىكند كه كمترين آنها تشنگى ، پيسى ، جذام و ديوانگى است و اگر شقى بوده باشد نام او از رديف بدبختان پاك مىشود و در رديف خوشبختان و سعادت مندان ثبت مىگردد . »
از رسول خدا ( ص ) نيز روايت شده است كه :
« مَنْ اصابَهُ هَمٌّ اوْ غَمٌّ اوْ كَرْبٌ اوْ بَلاءٌ اوْ لَاواءٌ [ الشِّدَّةُ فِى الْمَعيشَة ] فَلْيَقُل : اللهُ رَبّى وَ لااشْرِكُ بِه شَيْئاً تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَىِّ الَّذى لايَمُوت ؛ « 1 »
هر كس را كه غم و اندوه و گرفتارى يا بلا و سختى زندگى فرا گرفت موظف است كه بگويد : خداوند پروردگار من است و هيچ چيز را شريك او نمىدانم . كارم را به زنده اى واگذار كردم كه فناناپذير است . »
پيش علم اعداد و علم اسما ، هر اسمى براى مرض خاصى است ، گرچه همه آنها اسماى خداوند تعالى هستند و درمان مرض معنوى يا جسمى مىباشند . لذا هر اسمى مختص حاجت خاصى از جمله حاجات مادى يا معنوى اوست .
ذوق سليم هم اين را مىپذيرد ، چرا كه اگر مثلًا كسى قصد درخواست علم داشته باشد ديگر نخواهد گفت : « يا ذَالْبَطْشِ الشّديد » . بلكه خواهد گفت : « يا عليمُ يا خبير و . . . » . و كسى كه مىخواهد از خداوند طلب آمرزش كند ، نمىگويد : « يا قهار ، يا منتقم » ، بلكه خواهد گفت : « يا ارحم الراحمين » و كسى كه مىخواهد از خداوند طلب بى نيازى كند نخواهد گفت : « يا مذلّ » بلكه خواهد گفت : « يا غنىّ يا عزيز » و ازين قبيل اسما را به كار خواهد برد .
هامش
( 1 ) . همان ، ص 556 ، ( باب الدعاء للكرب و الهم . . . ) ، ح 2 .