راوى مىگويد : در جواب آن حضرت ( ع ) گفتم : آرى ، چنين است .
حضرت فرمود :
« ولكنا اهْلُ الْبَيْتِ ، نَقُوُلُ إن ارْجى آيَةً فى كِتابِ اللهِ :
وَ لَسوْفَ يُعْطيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى ؛ « 1 » ولى ما اهل بيت همگى اعتقادمان بر اين است كه اميد بخشترين آيه در كتاب خدا اين آيه است كه مىفرمايد : ( در آينده پروردگارت به قدرى به تو عطا خواهد كرد كه راضى و خرسند گردى ) . »
بنابراين اگر انسان باز هم پس از اطلاع از اين همه رحمت نااميد شود و در هنگام مرگ موفق به ديدار امام حسين ( ع ) نشود ، اميرالمؤمنين ( ع ) را خشمگين ببيند - پناه بر خدا - ، و امام رضا ( ع ) را در قبرش مشاهده نكند ، و اعمالش درخشان نباشد ، و يار بدى با او هم راه باشد ، و او را از راهى ببرند كه در قيامت هم اهل بيت ( ع ) را نبيند ، اين ديگر مصيبتى است كه از عذاب جهنم هم سختتر است . در هنگام موازنه اعمال هم حساب وكتاب بر او سخت مىشود ، آن جا هم اهل بيت ( ع ) را نمىبيند و بالاخره او را به سمت آتش مىبرند و در آن جا پناهى نخواهد داشت الا مارها و عقربها ، و عفو و كرم خدا شامل حال او نمىشود ، و از اين عذاب سختتر در عقل نمىگنجد و تصور نمىشود .
معناى كلام آن حضرت كه فرموده :
« وَهَبْنى يا الهى ! و . . . صَبَرْتُ عَلى حَرِّ نارِك فَكَيْفَ اصْبِرُ عَنِ النَّظَرِ الى كَرامَتِك ؟ امْ كَيْفَ اسْكُنُ فَى النّارِ وَ رَجائى عَفْوُكَ . » « 2 »
نيز همين است و بس .
هامش
( 1 ) . شواهد التنزيل ، ج 2 ، ص 446 ، ح 1112 .
( 2 ) . بلدالامين ، ص 190 ( شهر شعبان ) .