- ؛
وَ لَا تُعْجِبْكَ أَمْوَالُهُمْ وَ أَوْلَادُهُمْ إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ أَنْ يُعَذِّبَهُمْ بِهَا فِي الدُّنْيَا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كَافِرُونَ
« 1 » مال و فرزندان آنان تو را به شگفتى واندارد . خدا مىخواهد با آنها در زندگى دنيوى عذابشان كند و در حال كفر جانشان را بگيرد .
اميرالمؤمنين على ( ع ) در نهجالبلاغه فرموده است :
« مَثَلُ الدُّنْيا كَمَثَلِ الْحَيَّة لَيِّنٌ مَسُّها وَ السَّمُّ النّاقِعُ فى جَوْفِها ، يَهْوى الَيْهَا الْغِرُّ الْجاهِل وَ يَحْذَرُها ذُوا الْلُبِّ الْعاقِل ؛ « 2 »
مثل دنيا مثل مار است كه ظاهرش نرم ولى در دلش زهر كشنده است . انسان نادان و فريب خورده به طرف آن كشيده مىشود و انسان عاقل و هوشيار از آن كنارهگيرى مىكند . »
نظير اين سخن هم در نهج البلاغه و روايات اهل بيت ( ع ) بسيار است .
ولى بعضى از آيات و روايات دلالت بر اين دارند كه دنيا رحمتى است از جانب خدا . خير ، فضل و پاداش براى نيكوكاران است . از جمله نعمت هاى الهى است . از يك طرف گرفتن آن مايه عذاب و از طرف ديگر ، مايه قوام مردم است ، از جمله آياتى كه دلالت بر اين نظريه دارد عبارتند از :
- ؛
وَ إِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُمْ إِذَا لَهُمْ مَكْرٌ فِي آيَاتِنَا قُلِ اللَّهُ أَسْرَعُ مَكْراً إِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُونَ مَا تَمْكُرُونَ
« 3 » وقتى كه پس از گرفتاريى كه بر سر مردم آمده به ايشان رحمتى مىچشانيم آن وقت در آيه هاى ما مكر مىكنند .
هامش
( 1 ) . توبه ، آيه 85 .
( 2 ) . نهج البلاغه ، حكمت 119 .
( 3 ) . يونس ، آيه 21 .