قرآن مىفرمايد : كسى كه به پول ، تمكن ، و قدرت و سلطنت دلبستگى دارد ، در هنگام مرگ ، برزخ و قيامت مىگويد :
« ما اغْنى عَنّى مالِيَهْ هَلَكَ عَنّى سُلْطانِيَّهْ » ؛ « 1 » مال ، سلطنت و قدرتم براى من فايدهاى نداشت ، بلكه مرا نابود كرد .
نيز مىفرمايد :
« ويلُ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ الَّذى جَمَعَ مالًا وَعَدَّدَهُ » ؛
« 2 » واى بر كسى كه عيبجو ، هرزه زبان و بدگو باشد و واى به كسى كه مال جمع كند و بدان دلبستگى پيدا كند .
گاهى خدا به بعضى از بندگان سلطنت مىدهد . اين سلطنت دائمى و موجب افتخار است ، و مرتبه ، تجلى و افاضهاى از حق تعالى است . سلطنتى كه خدا به انسان مىدهد به وسيلهء رابطه پيدا مىشود . اگر در زندگى گناه نباشد و رابطه با خدا محكم باشد و به مستحبات اهميت داده شود سلطنت به وجود مىآيد . پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله در روايتى مىفرمايد :
« وَ انَّهُ لَيَتَقَرَّبُ الَيَّ بِالنَّافِلَةِ حَتَّى احِبَّهُ فَاذا احْبَبْتُهُ كُنْتُ اذاً سَمْعَهُ الَّذى يَسْمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الَّذى يُبْصِرُ بِهِ وَ لِسانَهُ يَنْطِقُ بِهِ وَ يَدَهُ الَّتى يَبْطِشُ بِها ان دَعاني اجَبْتُهُ وَ انْ سَأَلَني اعْطَيْتُهُ ؛ وَ ما تَقَرَّبَ الىَّ عَبْدٌ بَشَىْءٍ احَبَّ الىَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ ؛ « 3 »
بندهام با نافله به من نزديك مىشود تا اين كه من او را دوست مىدارم ، وقتى كه او را دوست داشتم گوشِ او مىشوم كه با آن مىشنود و چشم او مىشوم كه با آن مىبيند و زبانش مىگردم كه بدان
هامش
( 1 ) . حاقة ، آيه 29 .
( 2 ) . همزه ، آيه 2 و 1 .
( 3 ) . كافى ، ج 2 ، ص 352 ، ( باب من آذى المسلمين و احتقرهم ) ، ح 7 و 8 .