« انَّ الَّذينَ آمَنوُا وَ عَمِلوُا الصّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الَّرحْمنُ وُدّاً » ؛
« 1 » كسانى كه ايمان آوردند و طبق ايمان عمل كردند و كارهاى شايسته انجام دادند پروردگار عالم محبت آنها را در دلها مىريزد و آنها را بر دلها حاكم مىكند .
امام حسن عليه السلام در روايتى هنگام مرگ ، به جناده فرموده است :
« جُنادَةُ ! و اذا ارَدْتَ عِزّاً بِلا عَشيرَةٍ وَ هَيْبَةً بِلاسَلْطَنَةٍ فَاخْرُجْ مِنْ ذُلِّ مَعْصيَةِ اللّهِ الِى عِزِّطاعَتِه ؛ « 2 »
اگر مىخواهى در بين مردم عزيز باشى بدون اين كه خويشاوندانى داشته باشى ، اگر مىخواهى ابهت داشته باشى بدون اين كه قدرت و سلطنت ظاهرى داشته باشى لباسِ ذلتِ معصيت را بكَن ، و لباسِ عزت اطاعت را بپوش . »
اسباب ظاهرى به كسى عزت نمىدهد . مكنتها ، قدرتهاو مال و منال اين دنيا ، فانى است . آن چه به انسان عزت حقيقى مىدهد و انسان را به جايى مىرساند كه همه از او حساب ببرند ، رابطهء با خداست ؛ آن چه به انسان عزت مىدهد ، روزه ، دعاى سحر ، نماز شب و خواندن قرآن است اگر با حال خوانده شود ، و زبان بگويد و دل از او متابعت كند . معرفت و نور خدا ، و حكومت او بر دل هر چه بيشتر باشد ، عزت و ابهت صاحبدل در جامعه بيشتر خواهد بود ؛ بنابراين اگر عزت و ابهت مىخواهيد رابطهء خود را با خدا محكم كنيد . در روايات مىخوانيم : « گناه موجب سقوط است . » « 3 » گناه ، انسان را نه تنها پيش خدا مطرود مىكند بلكه پيش اهلبيت و در جامعه هم مطرودش مىكند .
گناه موجب مىشود تا براى انسان در جامعه يك حّسِ بدبينى پيدا شود و در
هامش
( 1 ) . مريم ، آيه 96 .
( 2 ) . حياة الامام الحسن بن على عليه السلام ، ج 2 ، ص 482 .
( 3 ) . ميزان الحكمة ، ج 2 ، ص 986 .