اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِعِزَّتِكَ كُلِّها ؛
اى خدا ! به درخانهات آمدهام ، و فقط تو را مىبينم كه غالب بر هر چيز ، مبدأ هر اثر و وجود بى نظير هستى . اى خدا ! به درخانهات آمدهام ، و تو را به ذات مقدست ، - كه صرف عزت است - قسم مىدهم . »
اما اگر عارف در عالم اسماى افعال و عالم كثرت ، به فيض مقدس ربوبى نظر داشته باشد و كثرت ببيند ، در اين حال مىگويد :
« اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ عِزَّتِكَ بِاعَزَّها ؛
خدايا ! به درخانهات آمدهام ، و به فيض مقدست نظردارم ، و مىبينم كه عزيزترين فيض مقدست ، حقيقت محمدى صلى الله عليه و آله است ، و تو را به پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله قسم مىدهم . »
عارف وقتى كه فيض مقدس را بسيط مىبيند ، مىگويد :
« وَ كُلُّ عِزَّتِكَ عَزيزَةٌ
اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِعِزَّتِّكَ كُلِّها ؛
اى خدا ! همهء عزتهايت عزيز است ، يك چيز بيشتر نيست . اى خدا ! به در خانهات آمدام ، و تو را به سعهء رحمت و عزتت در اين عالم وجود ، قسم مىدهم . »
درس ولايى
عارف گاهى نظر به اهلبيت عليهم السلام دارد و مىخواهد اهلبيت عليهم السلام را كه عزيزترين موجودات است ، به خانهء خدا ببرد ، وى در اين نظر مىگويد :
« اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ عِزَّتِكَ بِاعَزِّها ؛
خدايا ! به درخانهات آمدهام ، نظر به چهارده معصوم دارم ، و تو را به عزيزترين آنها ( پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله ) قسم مىدهم . »