داشته باشد ، غم و غصه برايش پيدا مىشود .
آدم رياست طلب ، مسئوليتى را كه مىخواهد ، نمى تواند پيدا كند ، يك خارى در روح او پيدا مىشود كه دايم او را رنج مىدهد .
آدمى كه سوءظن دارد . مىبيند كه مردم حرف مىزنند ، خيال مىكند درباره اوست و غصه برايش درست مىشود . حتى ميرسد به آنجا كه نامحرمى سرفه مىكند و او خيال مىكند علامت درباره او داده است و غم و غصه برايش پيش مىآيد .
اگر بخواهيد ريشه غم و غصه را قطع كنيد ، بايد خودسازى كنيد . اينكه مرتب سفارش كردهاند خودسازى كنيد ، به خاطر اين است كه خودسازى براى دنيا و آخرت انسان مفيد است . اگر صفت رذيلهاى بر دل حكمفرما باشد ، قرآن با صراحت مىفرمايد او به بهشت نمىرود :
يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ و لا بَنُونَ ، الّا مَنْ اتَي اللهَ بِقَلْبٍ سَليمٍ
« 1 » روز قيامت هيچ كس و هيچ چيز نمىتواند كمكى به انسان كند جز دل پاك . بهشت ، دل پاك مىخواهد .
در همين دنيا هم هر چه تمكن مالى داشته باشد و هر چه رياستش بالا باشد و هر چه از نظر ظاهر در رفاه باشد ، اگر صفت رذيله در روح او باشد ، آسودهاش نمىگذارد . صفت رذيله در دل ، مثل خار در روح است و نمىگذارد كسى آرام بماند و دايم در رنج است تا بميرد .
امروزه مصيبتى كه پديد آمده و همه را رنج مىدهد ، زندگى چشم و همچشمى است . آقا ، وضع مالى خيلى خوبى دارد ، اما زندگى چشم و همچشمى بدبختش كرده است . به اندازهاى حواس پرتى پيدا كرده كه در حد
هامش
( 1 ) - شعراء / 88 و 89 .