اميرمؤمنان ( ع ) مى فرمايد :
" من كثر كلامه كثر خطاؤه ، و من كثر خطاؤه قلّ حياؤه و من قلّ حياؤه قلّ ورعه ، و من قلّ ورعه مات قلبه ، و من مات قلبه دخل النّار . 30 "
هر كه سخنش فزونى گيرد ، خطايش فراوان گردد ، و هر كه خطايش فراوان گشت ، شرمش رو به كاهش مى نهد و هر كس شرمش رو به كاهش نهاد ، پاكدامنى اش اندك شود و هر كه پاكدامنى اش اندك شود ، دلش مى ميرد و هر كه دلش مُرد ، در آتش فرو افتد .
پيامبر اكرم ( ص ) مى فرمايد :
" لا يستقيم ايمان عبد حتّى يستقيم قلبه ولا يستقيم قلبه حتّى يستقيم لسانه . 31 "
ايمان بنده سامان نپذيرد مگر آنكه دلش به راه راست آيد ، و دلش به راه راست نيايد مگر آنكه زبانش از كژى كناره گيرد .
امام صادق ( ع ) مى فرمايد :
" من زهد فى الدّنيا أثبت اللّه الحكمه فى قلبه و انطق بها لسانه و بصره عيوب الدّنيا داءها و دواءها و اخرجه من الدّنيا سالماً الى دارالسلام . 32 "
هر كه در دنيا زهد پيشه كند ، خداوند حكمت را در دل او استوار سازد و زبان او را به حكمت بگشايد و عيوب دنيا از درد آن گرفته تا دوايش را در برابر او به نمايش گذارد و به سلامت ، او را از دنيا به سراى آرامش برد .
امام رضا ( ع ) به نقل از پدرانش مى فرمايد كه پيامبر اكرم ( ص ) فرموده است :
" ما اخلص عبداللّه عزّوجلّ اربعين صباحاً الّا جرت ينابيع الحكمه من قلبه على لسانه . 33 "
هيچ بنده اى چهل بامداد خويش را براى خدا خالص نگرداند مگر آنكه
كاوشى نو در اخلاق اسلامى وشئون حكمت عملى (فارسى) — صفحة 70
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٧٠