اميرالمؤمنين ، فاطمه ى زهرا و امام حسن ، سلام الله عليهم اجمعين را باز گفتند .
با اينكه در فرازهاى ديگر و به تناسب ، از دلبستگى و فريبندگى دنيا اشاره هائى رفت ، اما مناسبتر است كه در توضيح اين فراز از دستورالعمل به آيات و روايات تمسّك جوئيم و نقاب از چهره ى زشت دنيا برداريم تا مبادا فريفته ى آن شويم .
دنيا بازيچه است
قرآن دنيا را هوس و بازى مى خواند :
« وَ مَا الحيوةُ الدُّنيا إلَّا لَعِبٌ وَ لَهوٌ وَ لَلدّارُ الاخِرَةُ خَيرٌ لِلَذَّينَ يَتَّقونَ افلا تَعقلُون »
« 1 » دنيا جز بازيچه ى كودكان و هوسرانى بى خردان هيچ نيست . بدرستى كه خانه ى آخرت براى اهل تقوى نيكوتر است . آيا در اين گفتار فكر نمى كنيد ؟ !
« وَ ما هذِهِ الحَيوةُ الدُّنيا الّا لَهو وَ لَعب وَ انَ الدّارَ الاخِرَةَ لهِىَ الحَيَوانُ لَو كانوا يَعلَمُون »
« 2 » زندگانى دنيا ، اگر براى پرستش پروردگار و قرب به او نباشد ، هوس و بازيچه اى بيش نيست ، زندگانى حقيقى در آخرت است . حيات آنجا جاودانه و نعمتش بى رنج و زوال است ، البته اگر مردم بدانند .
« اعلَمُوا انِّما الحَيوةُ الدُّنيا لَعِب وَ لَهو وَ زينَةٌ وَ تَفاخرٌ بَينَكم وَ تكاثُرٌ
هامش
( 1 ) - سوره ى انعام ، آيه 32
( 2 ) - سوره ى عنكبوت ، آيه 64