تفريح و استراحت
يكى ديگر از غرائزى كه افراد بشر دارا هستند و خواه ناخواه در پى ارضاى آن بر مىآيند ، احساس نياز به زمانى است كه در آن ، هم نيروى تحليل رفته خود را در ساعات و آيا گذشته بدست آورده و تدارك نمايند و هم به آمادگى بيشتر و ذخيرهسازى امكانات روحى و روانى خود براى حضور فعال ، پرتحرك و با نشاط در صحنه پيشرفت شخصى و اجتماعى در آينده بپردازند .
اين غريزه در واقع اختصاص به انسان و نوع بشر ندارد و ما آن را در حيوانات و حتى در نباتات هم مىبينيم كه فصلى از فصول سال را استراحت مىكنند و باصطلاح به خواب مىروند . اما آنچه در اين ميان موردنظر است و بايد مورد دقت قرار گيرد اينست كه با توجه به شرايط وجودى انسان ، اين امر بايد چگونه تحقق يابد و راه صحيح ارضاى آن چيست و اصولًا معناى غريزه استراحت و تفريح در مورد انسان كدامست ؟ ! آيا انسان هم با خوابيدن مدتى از روز يا بيحركت ماندن در گوشهاى مىتواند بنحو كامل و منطقى اين درخواست ذاتى را جوابگوى باشد ؟ يا اينكه به تناسب انسانها ، اين مطلب نيز متفاوت مىشود و چهرههاى ديگرى به خود مىگيرد ؟
با يك نگاه ساده و گذرا بر ساختمان وجودى انسان كه متشكل از دو بعد مادى و معنوى است و از اينرو از تمام موجودات و مخلوقات الهى ممتاز گرديده ، به خوبى اين