ديگرگرايى
از جمله عواملى كه بر آن سفارش بسيار شده و موجب سرعت در شادابى و شكوفايى فطرت خداجوى انسان مىشود ، خدمت به بندگان خداست ، به هر شكل و اندازه و مدتى كه مقدور باشد ، كم باشد يا زياد با قلم باشد يا با قدم ، با زبان باشد يا با آبرو و خلاصه اينكه روحيه فداكارى و گذشت و ايثار و در يك كلمه « ديگرگرايى » در انسان ، فعال باشد و حالت انفاق و بخشش در همه اشكال آن در او بجوشد . يعنى اگر عالم است با دانشش . اگر ثروتمند است با دارائىاش ، اگر سخنور و گوينده است با زبان و بيانش ، اگر محترم و آبرومند است با آبرويش ، اگر اهل عمل است يا قدمش ، اگر جوان است با تواضع و فروتنىاش ، از خودگذشتگى و ايثار داشته باشد و انفاق را پيشه خود سازد و بكوشد كه در اين راه ، كوچكترين منت و اذيتى روا ندارد كه همه زحمات خود را از بين مىبرد و باطل مىكند .
وَ لا تُبْطِلوُا صَدَقاتِكُم بِالْمَنِّ وَ الْأَذي « 1 » « صدقههاى خود را با منت و آزا باطل نكيند » .
هامش
( 1 ) - سوره بقره / آيه 264 .