نماز
بعد از اينكه انسان به پاكسازى گذشتهها پرداخت و موفق گرديد كه با توبه ، كدورتها و نقاط سياه و كثيف قلبش را بزدايد ، و پس از آنكه توانست بواسطه تفكر ، تنبه و يقظه ، زمينهسازى و آمادگى روحى براى آينده خود تدارك ببيند و غريزه مذهب را آماده بارورى و ثمردهى نمايد ، اينك در پلهء سوم ، اين عامل با فضيلت نماز است كه پا در ميدان مبارزه نهاده و با سرفرازى و سربلندى ، به عنوان بهترين عامل در از بين بردن و برداشتن موانع بر سر راه فطرت و پاره كننده حجابهاى فروافتاده بر چهرهءنورانى غريزه مذهب ايفاى نقش مىكند و همچون يك معلم اخلاق ، با ايجاد پيوند و ارتباط بين انسان و خالق هستى ، او را از سقوط در ورطهء گناه ، فساد و فحشاء پاسدارى مىكند كه :
انَّ الصَّلوةَ تَنْهي عَنِ الْفَحشاءِ وَ الْمُنْكَرِ « 1 » « همانا نماز از كار زشت و ناپسند باز مىدارد » .
اين آيهء شريفه گوياى آن است كه نماز همراه با آداب و شرابط ، نماز آميخته با حضور قلب و توجه ، نماز اول وقت و با جماعت ، انسان را از اينكه وجودش مانند يك باغوحش ،
هامش
( 1 ) - سورهء عنكبوت / آيه 45 .