اين است نمونههايى از آن تفكر و تعمقى كه مىتواند بر سال يا ساليان متمادى عبادت و نماز و روزه برترى پيدا كند و شخص داراى آن را به پيمودن ره صد ساله در يك شب مفتخر سازد . مسلماً اين گونه انديشيدن و تفكر هر پرده و كدورتى را كه مانع از تابش انوار خدايى فطرت باشد ، پاره مىكند و آن را از بين مىبرد .
اين حالت يقظه و تنبه ، از بهترين حالات انسانى است كه به خوبى غريزه مذهب را آبيارى و تقويت مىكند و در نتيجه براى هر مرد و زن به ويژه براى نوجوانان ، يك نيروى كنترلكننده مىشود .
از اين حالت در كتب اخلاقى ، به عبارت ديگرى چون قانون مراقبه نيز تعبير شده است كه چنان كه از نامش پيداست بر مراقبت و مواظبت شبانهروزى از اعمال ، رفتار و گفتار انسانها ، در پله دوم بعد از توبه اشاره دارد و بر آن توجه مىدهد .
به هر صورت ، يقظه با هر تعبيرى كه باشد ، چه تفكر و تأمل و چه مراقبت و مواظبت ، وسيلهء ارتباطى محكم و خوبى با خداوند است و به روشنى موجب شكوفايى غريزه مذهب و رشد و تعالى آن مىشود .
اخلاق و جوان (فارسى) — صفحة 31
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٣١