استضائه از قرآن
آخرين و بالاترين مرتبه تمسك به قرآن كه در واقع اكتسابى هم نيست و به دنبال مراتب اول و دوم و سوم پديد مىآيد ، استفاده كردن از حقيقت و نور قرآن است ، يعنى وقتى كسى به قرآن تمسك جست و از تلاوت و ترجمه و تدبر و تفسير تا مرحله عمل به آن را پيمود ، ناخودآگاه در خويشتن احساس روشنايى و نورانيتى مىكند كه راهنماى او به طرف رستگارى است و او را به سمت هدايت مىكشاند .
قَدْجاءَكُمْ مِنَ اللهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبينٌ « 1 » « قطعاً براى شما از جانب خدا روشنايى و كتابى روشنگر آمده است » .
اينجاست كه به راستى با چشم و دل خدا را مىبيند ، با گوش دل كلام خدا را مىشنود و به آسانى به خطابات قرآن لبيك مىگويد : يعنى اين قرآن و عمل به اوامر و نواهى آنست كه چشم و گوشى به دل انسان مىدهد كه با آن مىتواند خدا را ببيند و كلام او را بشنود و از همه مهمتر ، نورى بر دل او مىتاباند كه تمام زواياى تاريك آن را روشن مىسازد و تمام ابعاد آن را مصفاً مىگرداند . آن وقت ديگر صفات رذيله براحتى رنگ مىبازند و از بين مىروند ، جايگاه فرمانروايى شيطان در قلب متلاشى و نابود مىگردد ، بتهاى روييده در
هامش
( 1 ) - سوره مائده / آيه 15 .